نوشته های پراکنده

کوچ

parakandeha — Sat, 12 May 2007 05:42:22 GMT

http://haikuu.blogfa.com

جنگ روانی چیست؟

parakandeha — Tue, 08 May 2007 19:07:22 GMT

جنگ رواني قسمتي از جنگ همه جانبه است كه پيش از نبرد آغاز مي‌شود و در حين و پس از آن ادامه مي‌يابد، چرا كه اين نوع جنگ، از قوانين و شيوه‌هاي جنگ عادي تبعيت نمي‌كند و بر مبناي توصيفي كه از صحنه نبرد يا سازماندهي عمليات جنگي ارايه مي‌شود قابل تعريف نيست.

هدف جنگ رواني نيروهاي ائتلاف عليه عراق، تغيير نگرش جمعيت 24 ميليون نفري اين كشور بوده است. آمريكا و انگليس پيش از حمله نظامي خود به عراق، عمليات رواني گسترده‌اي را در سطح جهان آغاز كرده بودند كه بسياري معتقدند تأثير شگرفي بر افكار عمومي مردم جهان داشته است.

اهداف جنگ رو ا ني

اهداف جنگ رواني عبارت است از:

1ـ از بين بردن اميد مخاطبان و يا جناح مقابل

2ـ ايجاد بي‌اعتمادي نسبت به رهبران جناح مقابل

3ـ ايجاد شكاف در بين جامعه مخاطب

جنگ رواني در واقع نبرد عليه عقل دشمن است نه نبرد براي در بند كشيدن ساختار فيزيكي او...

آنچه که در بالا خواندید بخشی از مقاله ای است که تعریف خلاصه و در عین حال مفیدی از جنگ روانی ارائه می دهد. توصیه می کنم که حتماً بخوانید. از لینک پایین می توانید به این مقاله دست پیدا کنید. اما این مقاله را در ادامه مطلب هم می گذارم اگر دوست داشتید با کلیک روی ادامه مطلب آن را مطالعه کنید.

جنگ روانی چیست؟

قتل در بعدازظهر

parakandeha — Fri, 04 May 2007 18:18:22 GMT

داستانک - جي بوير:
زني که سر ميز مشرف به خيابان نشسته بود، به ضرب گلوله ناشناسي کشته شد. يادداشتي روي ميز بود. دنبال قاتل نگرديد.

بيماري لاعلاج داشتم. مي‌خواستم خودکشي كنم؛ جرأت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ نداشتم. پول دادم تا مرا بکشند.

پاسبان‌ها با بازپرس قتل آمدند. بازپرس گفت خودش است. چه‌قدر دنبالش گشتيم. کيف زن را گشتند. كارت ويزيت زن بيرون افتاد. هر كس را كه بخواهيد مي‌كشيم، با نازل‌ترين قيمت.

اين بار نوبت خودش بود.

منبع: همشهری آنلاین

داری چکار می کنی؟!

parakandeha — Wed, 02 May 2007 18:59:22 GMT

توييتر؛ «داری چه کار می‌کنی؟»

امروز در سایت زیگزاگ مطلبی خواندم که به نظرم جالب آمد. مطلبی در مورد سایت توییتر که امکانی برای درست کردن نوعی از وبلاگ در اختیار کابران می گذارد که می توان در آن یادداشت های لحظه به لحظه و کوتاه نوشت؛ که به مینی وبلاگ معروف شده.

بدون تلف کردن وقت زود ثبت نام کردم و یک مینی وبلاگ برای خودم درست کردم.

شما هم اگر دوست داشتید یادداشت های لحظه به لحظه خودتان را یک جایی بنویسید می توانید از همین حالا دست بکار شوید تا در این نوع اعتیاد به انیترنت در میان ایرانی ها از اولی ها باشید!

می توانید هر لحظه از خودتان بپرسید که در حال چه کاری هستید و سپس آن لحظه را با یک متن کوتاه تو اینترنت ثبت کنید. البته اگر هر آن که اراده کردید تونستید از اینترنت استفاده کنید!! زود باشید! فرصت را از دست ندهید! البته به زمان هم نیاز هست تا بشود برای آن کاربردهای دیگری هم یافت.

بعداً اگه دلتون خواست می تونیم به عنوان دوستای هم از تجربیات لحظه به لحظه ی هم آگاه شویم.

از اینجا ثبت نام کن

غمگين ترين حيوان

parakandeha — Wed, 25 Apr 2007 06:03:23 GMT

کشف سیاره ای 'شبیه زمین' در فاصله 20 سال نوری

كودك كنجكاو داستان پيشرفت و خلاقيت انسان متفكر است. انسان موجودي است كه هيچ وقت بزرگ نمي شود و در تمام زندگيش به دنبال تحقق بخشيدن به رؤياها و يافتن پاسخ براي پرسش هايي است كه در كودكي داشته است. هستي سرچشمه بزرگترين روياهاي كودكي است و منبعي از پرسش هاي بي نهايت كه تقريباً‌ همه آنها بي جواب مي مانند. علم سعي مي كند به اين سوال ها پاسخ دهد. مذهب، فلسفه، عرفان هر كدام پاسخ و توجيه خودشان را دارند. به هرحال، به نظر من هر انسان كودكي است كه تنها جسمش بزرگ مي شود. و معتقدم هرگاه انسان به لحاظ ذهني مي توانست از حالت كودكي درآيد به دنبال يافتن هيچ پاسخي نمي گشت، به اين دليل كه يافتن پاسخ برايش مهم نبود. زيرا تنها كودك است كه از رسيدن به آرزوهايش و يافتن پاسخ سوالاتش شادمان و هيجان زده مي شود.

هزاران دانشمند اخترشناس، از يافتن سياره اي در اعماق آسمان كه ممكن است شبيه زمين باشد و بتوان علائم حيات را در آن يافت و يا امكان ايجاد حيات در آن ممكن باشد، شاد و هيجان زده مي شوند. چرا؟ انسان چقدر توانسته است با اكتشافات و پيشرفت هاي علميش به شادماني بيشتري دست يابد؟ با طرح سوالات بي نهايتش به چه ميزان از آرامش رسيده است؟ من فكر مي كنم آن زمان كه انسان به جاي لباس برگي به دور خود مي پيچيد و بدون هيچ ترس يا احساس گناهي با هر كسي كه دوست داشت مثل حيوانات عشق بازي مي كرد و روزهايش را به دنبال شكار به شب مي رساند شادمانتر از اكنون بود. انسان زماني روند فروپاشي خود را آغاز كرد كه سوال طرح كرد و به دنبال يافتن پاسخ براي آنها برآمد.

انسان متفكر تنها موجودي است كه براي خود تراژدي آفريد و خود را به غمگين ترين حيوان تبديل كرد. ما با علم و توانايي و هوش، مذهب و فلسفه خود چه بر سر زمين آورده ايم؟‌ با موجودات ديگر چگونه برخورد كرده ايم؟‌ چه ميزان توانسته ايم دوستي خود را با طبيعت حفظ كنيم؟‌ و حتا به سر خود چه آورده ايم؟‌ آيا ممكن است روزي برسد كه ديگر خبر قتل انساني را به دست انساني ديگر نشنويم؟‌ گمان نمي كنم.

سه شب

parakandeha — Mon, 23 Apr 2007 18:46:10 GMT

در اعماق شب

ستاره ها نيز

خميازه كشيدند

***

شرابم را با خودم قسمت كردم

مستيم را با خاطره

غم هايم را با شب

***

و آن شب بود

كه با تفنگ پر

به خود انديشيدم

تعادل

parakandeha — Thu, 12 Apr 2007 06:13:22 GMT

آرند دروسل، هنرمند آلمانی در یک کره ساخته شده از سیم های فولادی راه می رود. او با پیمودن مسیری 300 کیلومتری، قصد دارد به قول خودش توجه همگان را به "بی تعادلی" بسیاری از مردم و نیازشان به "روان درمانی اجتماعی" جلب کند.

زندگي ما از تعادل نيستي آغاز مي شود، در بي تعادلي ادامه پيدا مي كند و با تعادل مرگ پايان مي پذيرد. همواره به دنبال هماهنگي مي گرديم، به دنبال اين هستيم كه با برقرار كردن يك تناسب منطقي در بين خواست ها و توانايي ها، نيازها و امكانات، روياها و واقعيت و ... به نوعي از آرامش دست پيدا كنيم اما موفق نمي شويم؛ چرا كه: تنها در جايي كه هستي پايان مي پذيرد تعادل آغاز مي شود. هستي و انسان همواره به دنبال تعادل مي گردنند، به نام تكامل و منطق و واقع نگري، و همين آوارگي است كه به عنوان محرك عمل مي كند، اگر هستي و انسان مي فهميدند كه تعادل تنها در سكون است نه در گشتن مداوم، در لحظه اي كه زمان پايان مي پذيرفت جاودانه مي شدند!

(اين ايده از ديدگاه انقلابيون، ارتجاعي است چرا كه آرمان هاي آن ها را نابود مي كند اما آيا تلاش براي انقلاب٬ خود نیز تلاشي براي رسيدن به تعادل نيست؟‌ تعادلي كه مي تواند به تضادها و تعارضات پايان دهد؟ اما زندگي بدون تضاد و تعارض به چه معني است؟!!)

منبع عكس: بي بي سي

ورونيكا تصميم مي گيرد بميرد ( نگاهي به يك رمان)

parakandeha — Thu, 05 Apr 2007 08:04:22 GMT

"ورونيكا تصميم مي گيرد بميرد" عنوان رماني از پائولو كوئليو است كه ديروز خواندنش را تمام كردم. داستان دختر 24ساله اي به نام ورونيكا كه با درك پوچي زندگي و تكرار مداوم آن، تصميم به خودكشي مي گيرد و با خوردن قرص سعي مي كند آن را عملي سازد. وقتي كه ورونيكا روي تخت يك تيمارستان چشم باز مي كند، قبل از خودش خواننده متعجب مي شود! تا پايان داستان نمي توان هيچ دليلي براي آن يافت كه چرا كسي كه به خودكشي اقدام كرده به تيمارستان منتقل مي شود. در داستان زياد به اين امر توجه نمي شود. تنها دليلي كه مي توان براي آن يافت نامه اي است كه ورونيكا قبل از اقدام به خودكشي به يك روزنامه مي نويسد. نامه اي در اعتراض به مقاله اي كه به طور تصادفي لحظاتي قبل از بي هوشي مي خواند؛ در آن مقاله به اين پرسش مي رسد كه " اسلووني كجاست؟!". ورونيكا اهل اسلووني است؛ يكي از جمهوري هاي استقلال يافته يوگسلاوي سابق. نامه در اعتراض به اين امر است كه چرا يك خبرنگار خارجي بايد پرسش اسلووني كجاست را به ميان آورد؟ آن هم در مقاله اي مربوط به بازي هاي كامپيوتري! البته اين دليل براي خود ورونيكا مطرح نيست بلكه اين نامه باعث مي شود همه فكر كنند او به اين دليل خواسته خود رابكشد كه كشورش را به دنيا بشناساند! اين نكته را هر چند مي توان ضعف اصلي رمان به حساب آورد اما نكته اي حاشيه اي است. اصل ماجرا اتفاقاتي است كه در تيمارستان روی می دهد. به ورونيكا اطلاع داده مي شود كه به علت ضربه هاي وارده به قلب در اثر خودكشي، بيشتر از چند روز زنده نخواهد ماند. براي ورونيكا ديگر رمقي نمانده است و قصد دارد كه اين مرگ را جلو بيندازد و خودكشي ناتمامش را تمام كند اما در اين مدت كوتاه با دوستاني آشنا مي شود كه او را با لايه هاي ديگري از زندگي آشنا مي كنند: ماري، وكيلي كه در اثر بيماري ترس به آنجا آمده است، زدكا و ادوارد پسر يك سفير كه به بيماري اسكيزوفرني مبتلا است. البته دكتر ايگور، دكتر تيمارستان نيز نقش هاي مهمي برعهده دارد و مي كوشد تا با موضوع مطالعه قرار دادن بيماران به نتايجي در مورد نوعي از بيماري رواني كه در آرزوي كشفش است، برسد.

ورونيكا زندگي جنسي آزادي را تجربه كرده اما طعم عشق را نچشيده است. وي در تيمارستان عاشق ادوارد اسكيزوفرنيك مي شود، كسي كه علاقه بيش از حدي به نواختن پيانوي او نشان مي دهد و هر شب او را وادار مي كند كه برايش قطعات موسيقي بنوازد...

افغانستان

parakandeha — Sun, 25 Mar 2007 07:57:22 GMT

در افغانستان اگر دختركان هشت- نه ساله بتوانند روسري بپوشند پيشرفت بزرگي براي جنبش زنان به حساب مي آيد! زيرا لااقل بچه ها امكان پيدا مي كنند كه بدون چادر از خانه پا بيرون بگذارند. در افغانستان اگر هم زنان نتوانند مثل مردان سوار بر الاغ شوند مهم نيست! مهم اين است كه بتوانند راه بروند! اين هم پيشرفت بزرگي براي جنبش زنان افغانستان به حساب مي آيد.

در سرزمين جنگ، فقر، خشخاش، تعصب و ... آيا مسخره نيست از حقوق حرف بزنيم؟

چنین گفت زرتشت:

parakandeha — Sat, 24 Mar 2007 17:45:22 GMT

زرتشت تنها از كوه به زير آمد و با كس رويارو نشد. اما چون به جنگل ها پاي نهاد ناگاه خود را با پيرمردي رويارو ديد كه از كلبهء خويش پي يافتن ريشه در جنگل بيرون آمد بود. و پيرمرد با زرتشت چنين گفت: (( اين آواره به چشم ام بيگانه نيست :سال ها پيش از اينجا گذشت. نام اش زرتشت بود. اما دگر گشته است. آن زمان خاكسترت را به كوهستان بردي و امروز سر آن داري كه آتش ات را به دره ها ببري؟ از كيفر آتش افروزي نمي هراسي ؟)) ... (( زرتشت دگر گشته است! زرتشت كودك شده است! زرتشت بيدار شده است: اكنون تو را با خفتگان چه كار؟)) زرتشت گفت: (( من آدميان را دوست مي دارم.)) قديس گفت: (( چرا من سر به بيابان و جنگل نهادم ؟ مگر نه اينكه من نيز آدميان را بي اندازه دوست مي داشتم؟ اما اكنون خداي را دوست مي دارم نه آدميان را. آدمي نزد من چيزيست بس ناكامل. عشق به آدمي مرا مرگ آور است)). ... زرتشت پرسيد: (( قديس در جنگل چه مي كند ؟)) قديس گفت: (( سرود مي سرايم و مي خوانم و با سرودن مي خندم و مي گريم و زمزمه مي كنم: اينگونه خداي را نيايش مي كنم. با سرود و گريه و خنده و زمزمه خدايي را نيايش مي كنم كه خداي من است. )) ... اما زرتشت چون تنها شد با دل خود چنين گفت: (( چه بسا اين قديس پير در جنگل اش هنوز چيزي از آن نشنيده باشد كه خدا مرده است ))!

"نيچه"